Կատուների «թաթերի հարմարավետության» նախընտրությունը. Ինչպես են աղբի հատիկները ձևավորում նրանց զուգարանի փորձը

Կատուները չափազանց ընտրողական են աղբի «թաթերի զգացողության» հարցում, որը արմատավորված է նրանց անապատային բնազդում. վայրի կատվազգիները ընտրում են փափուկ, փորվող ավազ՝ աղբը թաղելու և հոտը թաքցնելու համար: Տնային կատուները պահպանում են այս շոշափելի զգայունությունը, քանի որ նրանց թաթերի բարձիկները (լի նյարդային վերջույթներով) կարող են զգալ հյուսվածքը, ջերմաստիճանը և ճնշումը:

Մյուս աղբը զգալիորեն տարբերվում է. տոֆուի աղբը (կարճ գլանաձև, պինդ) մաքուր է և քիչ կպչուն երկար մազերով կատուների համար, բայց կարող է մերժվել «իսկական փորելու զգացողություն» չունենալու պատճառով, քանի որ դրա նուրբ բուսական բույրը կարող է խաթարել կատուների հոտի հետքը: Բյուրեղյա աղբը (թեթև, հարթ սիլիցիումային) լավ է ներծծվում, բայց դժվար է թաղել, ինչը պահանջում է հարմարեցում: Սոճու աղբը (մեծ, փայտային) հարմար է հոտի նկատմամբ զգայուն կատուներին, բայց խանգարում է փափուկ կառուցվածքներ նախընտրողներին:

Վերջին հիբրիդային աղբը խառնում է տարբեր հատիկների ձևեր/կարծրություն (օրինակ՝ բենտոնիտ + տոֆու)՝ թաթերի բնական զգացողությունը համատեղելու համար հոտազերծման և էկոլոգիապես մաքուր լինելու հետ, նույնիսկ մոդելավորելով վայրի անհավասար մասնիկների բազմազանությունը՝ շոշափելի ծանոթությունը բարելավելու համար։